La madre

E il cuore quando d'un ultimo battito
Avrà fatto cadere il muro d'ombra,
Per condurmi, Madre, sino al Signore,
Come una volta mi darai la mano.

In ginocchio, decisa,
Sarai una statua davanti all'Eterno,
come già ti vedeva
Quando eri ancora in vita.

Alzerai tremante le vecchie braccia,
Come quando spirasti
Dicendo: Mio Dio, eccomi.

E solo quando m'avrà perdonato,
ti verrà desiderio di guardarmi.

Ricorderai d'avermi atteso tanto,
E avrai negli occhi un rapido sospiro.

(Giuseppe Ungaretti: Sentimento del Tempo)

Ordinotte

Cupi
spande la campana
rintocchi nell'aria.

È l'ordinotte.

Pavidi
i viandanti
rincasano in fretta.

Lenti
i rintocchi
si insinuano nel cuore:
un fremito di sgomento
percorre le vene.

Le Paure
serpeggiando
invadono le strade
deserte
livide
all'imbrunire
avvolgono di magia
i silenzi notturni.

È l'ora degli spiriti:
è l'ordinotte.

( 29/10/01)

L'infinito

Sempre caro mi fu quest’ermo colle, e questa siepe, che da tanta parte dell'ultimo orizzonte il guardo esclude. Ma sedendo e mirando, interminati  spazi di là da quella, e sovrumani silenzi, e profondissima quiete io nel pensier mi fingo; ove per poco il cor non si spaura. E come il vento odo stormir tra queste piante, io quello infinito silenzio a questa voce vo comparando: e mi sovvien l’eterno, e le morte stagioni, e la presente e viva, e il suon di lei. Così tra questa immensità s’annega il pensier mio: e il naufragar m’è dolce in questo mare.

Poesia

Quando riesco a fissare
la distesa di foglie morte
che riempe i giorni della mia vita,

Quando riesco ad appendere
il mio cuore sdrucito
alla porta di casa,

Con distacco
solo allora ti posso osservare.
Nella mia mente.

Perfetta illusione
fantasma vero
che tiranneggia i miei sogni
ed incide di sua presenza
i miei pensieri.

Con distacco
solo allora posso notare
il tuo mutevole aspetto
e le tue grazie

che io contribuisco
ad essere belle e armoniose,
con i miei migliori pensieri
di gioia e di pace.

Vieni,
non temere
sei bella e ancor più bella
sei dolce e ancor più dolce.

L'amarezza è solo l'apparenza
creata dalla mia mente
inquieta e dispettosa.

Vieni, sei bella.

22/2/2008

Nun estas la tria horo nokte
kaj mi ankoraŭ maldormas;
mi ankoraŭ aŭdas hundon forbojantan,
kvazaŭ allogo por nokta promenado.

Sed ekstere pluvetas

kaj mi restas kune
kun mia melankolio.

(6/1/2008)

Senutila

Senutila

Vibrante
malrapide ondiĝas
kaj desegnas arabeskojn
malsekajn pro pluvo;

flava
pendiganta apenaŭ
ĉe la nigra branĉo de la vivo
senutila
la folio elmelkita
iluziiĝas morti.

(20/11/2001)

Malrapide la nokto ....

Malrapide la nokto ...

Spirpulsantajn kaj ardajn la sinojn
kaj la spurmemorojn de via amkorpo
mi sopiras.

Pasiiĝante mia haŭto
viajn karesojn
atendas.

Gustumante
la plezurtremon
de nur revita kiso .....

..... malrapide
la nokto forfluas.

powered by performancing firefox

Mia Kara amik'

Mia kara amik'

muziko – V. Soroka, vortoj – V. Soroka

Mia kara amik',
Mia vera amik',
Kion farus mi mem,
Se nur vi lasus min?

Ja sen vi
Estas malgaje...

Al mateno kun am'
Venas mi por renkont'.
Kiam ros' en la herb',
Kaj profunda silent' –
Ĉirkaŭ ni.

Ho, silent' de mateniĝ',
Estas vi ora!

Por la ros', por silent',
Por infana ridet'
Devas ni fari, ke
En la mond' ne bruegu milit'.

Ho, mia voĉ',
Estu vi tondr',
Estu vi tondro.

Se vi estas amik',
Pense kune kun mi,
Tiam nun kiel mi
Ne silentu, sed kantu kun mi.

Kaj nia kant',
Estos plej ĉarma.

Ĉi tiu ne estas kanzonteksto, sed nur alta poezio!! Ĉu ne?

Atentado

Atendado

La vivon
mi foroferis al vi.

Sufero enpikita en la koro
malebligas al mi sopiri.

Mi mortos atendante
ununuran
aman penson.

(21/11/2001)

Al la Juda foririnto

Pasuminte en malnova libro pri Esperanto, mi trovis la jenan versaĵon:

Al la juda foririnto

.

Li fermis la kofron, manpremis - adiaŭ!

Sen ia protesto li iris . . . Hodiaŭ

mi tion komprenas; li povis nur miri,

ke mi, la kristano, lin lasis foriri.

.

Kun kapo klinita la kofron li portis.

Li iris la vojon al Auschwitz kaj mortis

sen ia protesto . . . Li povis nur miri,

ke mi, la kristano, lin lasis foriri.

.

Kaj iam la filo kun filo parolos,

kaj tiu demandos, la veron li volos.

La mia silentos . . . kaj povos nur miri,

ke mi, la kristano, lin lasis foriri.

.

Ni sentis kompaton kaj monon kolektis,

dum kelkaj el ni infanojn protektis.

Sed Auschwitz eksistis! Nu, kion plu diri?

Ke mi kaj ke vi . . . ni lin lasis foriri.

(Lodewijk Cornelis Deij)

Mia patro

Mia patro estis marmorministo,
li havis siajn manojn
el karno kaj el fero,
li havis siajn manojn
el karno kaj el marmorsplito.

Mia patro estis marmorministo,
li havis la koron
el suno kaj el luno,
el vento kaj el glacio.

Mia patro estis marmorministo,
la rokon el la roko li eldisigis,
la haŭton el la haŭto,
kelkfoje la karnon
li eldisigis el sia korpo.

Mia patro estis marmorministo,
korbele supre la korbelroko
kun la okuloj lumblindigitaj far la suno
kun la manoj eroditaj far la ŝtala ŝnuro
kiu kunligis lin kun la vivo.

Mia patro estis marmorministo.

Kaj nun li ripozas
kun la montopintoj antaŭ siaj okuloj.


(19/12/2006)