Mi volus poetskribi
por fiksi emociojn
trakurantaj miajn venojn:

kontraŭpunkta muzik'
de Bach-fugo
malkaŝas en mi
pecojn de infinito.

En tiu momento
mi spiras malfinecon.

Per la majestec'
de finalakord',
ĉiu kontentiĝas,
kaj ĉeestas la tut',

en kiu mi partoprenas.

Finfine, mi hejmiĝas.

Ankaŭ al mi bezonus
ja kisojn,
ankaŭ al mi bezonus
ja karesojn.

Sed male mi iras
renkonte al nebulo
matena.

Mi estas kiel anemon'

Mi estas kiel anemon'

nemorosa

kiu okulumas

neĝoblanka

tra la verdkolor'

intensa

de l' herbejo,

kaj ondiĝas

pro ĉiu ventblovet'

alhokiĝanta

en ĝiaj verdfoliaj

puntoj.

Mi estas kiel papili'

blankega

kiu cirkaŭflugas

facile

tra l' aromplena briz'

de l' vespero,

kaj flirtas

kaj dancas

kaj revenas

ĝis, laca, ĝi sterniĝas.

Mi estas kiel sunradi'

printempa

kiu karesas

delikate

la purkora neĝborul'

kaj varmigas

apenaŭe

ĝian helbrilan korolon.

Mi estas kiel ros'

matena

kiu brilas kaj flagras

dum antaŭeniĝas

la tago.

Mi ne feliĉas
ne, mi ne feliĉas;
mia koro subpremiĝas
sub tre peza sento.

Mi ne vivas
mi ne plu vivas
ene de tiu vivo.

Ankaŭ mi volus
plezure travivi,
ĝojon elprovi
de la suno aperanta
de la birdo flugadanta
de la floro, la eta kampfloro
min raviĝanta
per sia helbrila koloro.

Ankaŭ mi volus senti
la feliĉajn paŝojn

de l' kurado tra l'herbo,
la penetreman ĝojon
altigantan ĝis la ĉielo

kaj unuiĝas al la universo.


Mi laciĝas suferi!

Ve, Itali' serva
de dolor' gastejo
ne mastrin' vi de landoj
sed malĉastejo!

Aliuloj bezonas aliajn blogojn. Al mi suficxus povi skribi ene de tiu cxi blogo! Mi neniam havas tempon!

Dum gitarmelodio
frapas miajn orelojn
kaj eniras min mem,
mian animon fandiĝas
kaj mia koro gongas la tempon kurantan

sen vi!

Ĉivespere mi ne povis labori ĉar mi forgesis la pasvorton de mia kontregistrada komputilprogramo.
Morgaŭ mi revenos al mia oficejo kaj mi telefonos al mia programvendisto por ke li diros al mi mian pasvorton.

Nun mi estas atendanta ke la komputilo alŝutu la foton kiun oni vidas dekstre de ĉi tiu mesaĝo. Ĉi tiu foto estis farita en la urbo Ancona.
Ĝis.

Poesia

Quando riesco a fissare
la distesa di foglie morte
che riempe i giorni della mia vita,

Quando riesco ad appendere
il mio cuore sdrucito
alla porta di casa,

Con distacco
solo allora ti posso osservare.
Nella mia mente.

Perfetta illusione
fantasma vero
che tiranneggia i miei sogni
ed incide di sua presenza
i miei pensieri.

Con distacco
solo allora posso notare
il tuo mutevole aspetto
e le tue grazie

che io contribuisco
ad essere belle e armoniose,
con i miei migliori pensieri
di gioia e di pace.

Vieni,
non temere
sei bella e ancor più bella
sei dolce e ancor più dolce.

L'amarezza è solo l'apparenza
creata dalla mia mente
inquieta e dispettosa.

Vieni, sei bella.

22/2/2008

Mi havas koron malgajan. Mi havas doloran pinton en la meza brusto.
Mi klopodas pensi pri mia estonteco, kaj pri mia ekzistado, kaj ke mi ja estas en la spaco, sed la pinto daŭras ekzisti.
Mi devas klopodi pensadi ke mi estas mi, kaj ke ŝi estas ŝi!
Mi suferas, se mi ne devas tion fari. Kial mi suferas? Kion mi timas? ke ŝi ne plu min amos?
Jam nun ŝi eble ne plu min amas! kaj eble ŝi neniam min amis!
Kial, do, mi devas daŭrigi suferi?
Mi devas ŝangi mian sintenon! Mi devas iĝi feliĉa por mi mem! Mi estas aĵo! Kaj samtempe mi estas la tuto! Fakte ekster mi nenion ekzistas!

Mi bezonas mian spacon.
Poste mi vidos tion, kio estas en tiu ĉi spaco. Plejnune mi devas ekkonscii min pri tio: mi havas mian spacon. Mi estas aĵo. Mi okupas spacon. Mi estas tiel kiel la aliaj personoj. Mi devas pensi pri tio. Mi ne estas nenio. Mi ne estas fantomo. Mi okupas spacon!Mi devas ekkonscii min pri tio.
Mi estas persono, kun kiu la aliuloj devas alfronti si mem.

Mi amas ŝin!
Jes, mi amas ŝin!
Mia koro ne povas diri
kiel sentas sin!

Al mi mankas la spiro
kaj la pensoj plenigas
mian menson. Estas ĉiuj
pensoj de amo. Estas ĉiuj
pensoj de ĝojo.

Mia animo plenĝojas
mia koro elverŝas,
ĉiam pli elverŝas. Mi
amas ŝin!

Mi amas ŝin. La vetero
subite eklumas,
la suno neatendite
aperas, la sango
fluegas en la vejnoj.
Mi feliĉas.
Mi amas ŝin!

(22/1/2008)

Saluton, mondo! Hodiaŭ mi estas feliĉa, ankaŭ se mi ne scias la kialon. Male, ekstere pluvetas kaj la vetero estas malhela!

Concentrazione. Oggi ho un po' allentato la pressione, anche se stasera sono riuscito di più nella visualizzazione degli oggetti, e soprattutto nella concentrazione su un punto (la lancetta dell'orologio).

Non devo demordere.

Oggi non ho molto da dire. oggi alle 13,00 ho provato a stimolare l'attenzione e la concentrazione cercando di memorizzare e quindi visualizzare gli oggetti di una stanza. Disastro!! Sono riusciti a visualizzarne pochissimi. i prossimi giorni devo esercitarmi di più. Anche la lancetta dell'orologio non mi ha molto stimolato la concentrazione. Forse ero nervoso ed inquieto.
Domani devo riprovarci.

Oggi ho deciso di migliorare la mia forza di volontà in attesa degli esercizi sulla concentrazione.
Sto leggendo il libro Esercizi di concentrazione, di Mouni Sadhu.
"Quando, con la batteria scarica, cercate qualcosa a qualcuno, incontrerete un rifiuto assai più facilmente che quando parlate con il sostegno della carica dei desideri, di parole e di sentimenti repressi".
Ecco perché è bene sviluppare la volontà.
"La forza di volontà cresce proporzionalmente alla quantità di impulsi e di parole che vengono repressi in ogni momento". in quanto la forza di volontà "dipende dalla capacità di dominare i propri impulsi, i sentimenti ed il linguaggio della vita di tutti i giorni". Reprimere non vuol dire voler soffrire ad ogni costo, ma vuol dire dominare, essere padroni, decidere secondo la propria volontà, e non lasciarci cavalcare a briglia sciolta da quelle che dovrebbero essere le nostre scelte. Noi dobbiamo essere i padroni di noi stessi, e non i succubi, i sudditi di noi stessi. Noi dobbiamo essere il cavaliere, e i nostri piaceri, e pensieri, il nostro cavallo.

Da oggi, per esempio, non berrò più il vino a pranzo, ne alcun liquore, anche se mi piace e sono anni che lo bevo. Perché non solo è inutile o quasi per il mio sostentamento, ma mi fa anche male. Devo io essere succube del vino? Non posso decidere quello che devo bere?

Nun estas la tria horo nokte
kaj mi ankoraŭ maldormas;
mi ankoraŭ aŭdas hundon forbojantan,
kvazaŭ allogo por nokta promenado.

Sed ekstere pluvetas

kaj mi restas kune
kun mia melankolio.

(6/1/2008)

Eĉ sin ĵetu sur mi
la fajrita akra fulmo
kaj estu renversita etero de la ŝtorma tondro
de la vento plej sovaĝa
kaj la ruiniganta blovo skuegu la radikojn
de la enega tero.
Kaj el la oceano la ondo bruegante
ruldetruu la universon kaj la vojon de la steloj
kaj la akra destino ĵetegu mian korpon
en la nigran Tartaron: mi ne mortos!

(libera traduko el Esĥilo ("La Prometeo ĉenita" versoj: 1043 - 1053)

Serenado

Malmulte da kuko sufiĉis al mi,
amforon da vino mi sekigis.
Nun al mia morbida etulino
dolĉe mi agordas mia serenado.
(libera traduko el Anacreonte)

Purpura hiacinto

........ kiel sur la montoj la paŝtistoj
surtretas perpiede
la purpuran hiacinton
kaj sur la grundo restas
la floro sanganta ...........

(libera traduko el Sapfo)

Inter floro plukita
kaj alia donacita
la neeksprimeblan nenion.

90.000 vizitantoj. Tiomaj estis la partoprenantoj, de la 1 -a ĝis la 4 -a de novembro, en Lucca, Toskanujo (Italio), al la jara fojo de "Lucca Comics and Games" (Lucca komiksoj kaj ludoj).

Tiu estas la plej grava itala ekspozicio de bildstrioj kaj de ĉio kion komprenas la komiksa mondo, kiel bildstrioj, kartunkinaĵoj, ludoj (rolaj, tablaj, kartaj), imagarmondo, fantascienzmondo.

Ĝi okazas sur areo de pli ol 30.000 kvadratajn metrojn, kies pli ol 15.000 dediĉitaj al la ekspozicioj.

Al ĝi partoprenas ĉiuj la plej gravaj fakaj operaciantoj.

Ĉi tiun jaron, por la unua fojo, ankaŭ­ la IEF (Itala Esperanto Federacio), pere de siaj lucca -anoj, partoprenis en tiu ekspozicio per stando, eta sed bone lokita.

Nia stando estis vizitita de kelkaj miloj de partoprenantaj al la ekspozicio. Kaj ankaŭ­ de multaj roluloj de la bilstria mondo, kiuj bone akceptis esti fotitaj ĉe nia tablo (vidu fotojn).

Okaze de la ekspozicio estis prezentita al publiko de pasiuloj, la unua numero de la bildstrio Rat-ulo (Ratman tradukita en Esperanto), kun la ĉeesto de la aŭ­toro kaj desegnisto Leo Ortolani, tre famega inter la junaj pasiuloj, kiu, dum unu horo, autografiis la ekzemplerojn de la bildstrioj.

Sed ŝi

Amikecon mi bezonas
Amon mi bezonas.

Amikĝojojn mi ne scias kio estas
Amdoloron mi bonege konas!

Amikecon mi neniam havis
Amon ĉiam mi enhavis.

Sed ŝi tion ne scias .......

92a Universala Kongreso en Jokohamo, Japanio

Saluto de la prezidanto de UEA

Inaugura parolado okaze de la UK en Jokohamo

Estimataj reprezentantoj de japanaj kaj eksterlandaj shtatoj kaj instancoj, estimataj reprezentantoj de neregistaraj organizajhoj, karaj esperantistoj, la malfermaj kongresaj paroladoj de L. L. ZAMENHOF havis neimiteblan stilon.

Tra la tuta jarcento pluraj provis imiti lin, sed, lau mia opinio, sensukcese.

La problemo pri tiuj imitoj estas, ke ili kaptas nur la eksteran aspekton de la paroladoj de Zamenhof, ili kaptas la retorikan shelon sed al ili mankas la kerno. La kerno estis la fakto, ke Zamenhof vere kredis tion, kion li diris, kaj la koro, mi dirus “la koreco”, la pasio, kiun li enmetis en siajn paroladojn.

En la unua kongreso en Bulonjo-sur-Maro, li diris: “Ni konsciu bone la tutan gravecon de la hodiaua tago, char inter la gastamaj muroj de Bulonjo-sur-Maro kunvenis ne francoj kun angloj, ne rusoj kun poloj, sed homoj kun homoj. Benata estu la tago, kaj grandaj kaj gloraj estu ghiaj sekvoj!”

Fakte grandaj kaj gloraj estis ghiaj sekvoj, tiom grandaj kaj tiom gloraj, ke hodiau ni povas diri, ke inter la modernaj kaj gastamaj muroj de Jokohamo kunvenis ne japanoj kun chinoj, ne usonanoj kun irananoj, ne rusoj kun brazilanoj, ne taghikoj kun koreoj, sed homoj el chiuj mondopartoj.

Malgrau tio, tamen homoj daure diras al ni: Chu Esperanto ankorau havos funkcion en la hodiaua mondo? Chu ghi ne restas unu el tiuj sindonaj utopioj el tiu mirinda periodo de espero, kiun la europanoj travivis dum la fino de la 19-a kaj la komenco de la 20-a jarcento? Chu nun la mondo ne estas esence malsama ol ghi estis tiam? Kie estas la tiamaj idealoj de gefrateco, homa interhelpo, tutmonda paco, kun kiuj Esperanto kuniris? Tiam la homaro batalis por aserti tiujn novajn valorojn. Nun la batalo, bedaurinde, estas farata de la plej forta parto de la homaro por entute forigi ilin.

Fakte, se oni rigardas chirkaue en la normala mondo, oni vidas nur timojn. Oni vidas nur civilizojn, kiuj atakas civilizojn kaj pretigas armilojn chiam pli timindajn kontrau imagataj estontaj malamikoj. Oni vidas la ideojn de efikeco multege plipezi kompare al la ideoj pri socia solidareco. Oni vidas, ke la tuta retoriko pri helpo al disvolvo de la ekonomie malrichaj landoj montras sian veran vizaghon: retoriko kaj nenio alia.

Chu en chi tiuj kondichoj estas ankorau loko en la mondo por Esperanto?
Mi senhezite respondas per granda jeso.

Ankau la tempoj de Zamenhof estis malfacilaj.

Krome, okupighi pri Esperanto esence signifas okupighi pri justeco, kaj tio chiam estis malfacila.

Tamen aspiron al justeco oni ne mortigas. Chiuj televidoj de la mondo povas rediri al vi dum 24 horoj, ke la tago estas nokto, sed ili ne povas eterne kredigi al vi tion. Mensogoj restas mensogoj, ech kiam chiuj televidoj de la mondo diras la malon. Nacia lingvo restas nacia lingvo, ech kiam chiuj “inteligentuloj” de la mondo diras al vi, ke ghi estas internacia.

Bonshance la aspiro al justeco renaskighas en la animo de chiu juna homo en chiu generacio.

Kiel la juna Ludoviko, ne hazarde juna, la Esperanto-movado daure estis kaj ghis nun restas kontrau perforta solvo de intergentaj problemoj. Chu vi memoras la dolor-krion de Zamenhof: “Malbenita, milfoje malbenita, estu la intergenta malamo!”? Kontrau tiu malamo ni laboras, ne por pruvi la superecon de lingvo kun akuzativo.

Se ni entute produktis unu ideon, kiu estas valora ankau por la ekstera mondo dum chi tiuj 100 jaroj kaj pli, tiu estas ghi: homoj naskighas egalaj ankau kiam
temas pri lingvoj. Chio cetera estas komentoj.

Armitaj per tiu ideo, ni laboru en la mondo kaj por la mondo.

Fakte mi kredas, ke Esperanto estas nun vokata ludi sian pontan rolon je monda skalo, ne nur en Europo, sed inter la malsamaj kultur-regionoj de la mondo, la europa/usona, la islama, la orient-azia, la sudamerika, ktp.

Se ni ne respondas al tiu voko kaj insistas okupighi chefe pri la problemoj kunmeti polojn kaj germanojn, ni estos preterpasataj de la mondo. En la mondo la grandaj problemoj nun estas ne la rivaleco inter Germanujo kaj Francujo sed la rivalecoj inter Chinujo, Hindujo, la islamaj landoj, Usono (kaj tiu Europo, kiu deklaras sin parto de ghi), Afriko, ktp. En chi tiu mondo de rivalecoj Esperanto devas porti sian kontribuon por faciligi la dialogon inter homoj de bona volo apartenantaj al la malsamaj grupoj. Tiel ghi konservos sian signifon kaj ech pliigos ghin.

La politiko de Esperanto en nur unu kontinento jam ne plu estas ebla. Tio ne signifas, ke oni ne luktu en sia kontinento por Esperanto, ech male, lau la devizo: pensi tutmonde kaj agi loke. Ni, tamen, konsciu, ke Esperanto almenau estas ighanta, ponto inter chiuj mondaj regionoj, kaj ni helpu tiun procedon.

Mi mem hontus, kiel esperantisto kaj admiranto de Zamenhof, ne okupighi pri la grandaj problemoj de chi tiu momento.

Kiam Unesko mem kaj multaj neesperantistoj mem farighas pli kaj pli sentemaj pri la danghero de malapero de lingvoj kaj kulturoj kaj provas fari ion, ni ne povas lasi la neesperantistojn solaj en la defendo de la parolantoj de malgravaj kaj atakataj lingvoj.

Atentu: malgravaj kaj atakataj nuntempe estas preskau chiuj lingvoj. Nia tasko estas defendi la lingvajn homajn rajtojn de milionoj de homoj en la mondo, kiuj estas chiutage, chiuhore, chiumomente diskriminaciataj pro la lingvo, kiun ili parolas, pro la lingvo-grupo en kiu ili naskighis.

Pri lingvoj ne estas ankorau nun vera la aserto ke “homoj naskighas egalaj”. En chi tiu situacio ni simple ne rajtas retirighi el la granda mondo, krom se ni volas tute perfidi la originan celon de nia movado.

Mi ghojas fini mian periodon de prezidado en Japanujo, en Azio kaj vidi de la podio chi tiun salonon. Chu chi tiu estos efektive la jarcento de Azio en la mondo kaj de aziaj esperantistoj en la tutmonda movado, estas ankorau tro frue por klare vidi. Mi povas esperi pri tio.

Mi volas tamen ankorau profiti vian tempon por transdoni al vi du mesaghojn.
Unue: ne auskultu malverajn profetojn. Ne ekzistas mirakloj.

Esperanto progresis dum sia historio per la laboro de miloj kaj miloj da homoj kiel vi, mildaj, trankvilaj sed obstinaj laborantoj pro la bono de la mondo.

Chiu, kiu komercas per retorikaj babiloj, per tre belaj kaj impresaj paroladoj sen iu ajn intenco apliki mem tion, kion li au shi predikas, perdigas al vi tempon, ech se li au shi ne intencas trompi vin, sed nur imponi al vi. Permesu al mi, kiu daure verkis kongresajn rezoluciojn, ghuste taksi la valoron de belaj vortoj, kiuj restas belaj vortoj.

Chiu, kiu promesas la tujan finan venkon per teknikaj au aliaj rimedoj, nur kondiche ke vi financas lian au shian agadon trompas sin mem au nur provas trompi vin.

Chiu, kiu invitas vin rezigni pri via laboro por Esperanto kaj nur ghui la fruktojn de tio, kion aliaj faras por krei parolantaron de Esperanto, estas ne nur malvera profeto sed ankau malhonesta profeto.

Chiu, kiu forgesas la admonon de Zamenhof pri tio, ke sur nia flago estu skribita la vorto “konkordo”, kaj interesighas chefe pri manieroj instigi malkonkordon, estas ne nur malvera sed ankau malshatinda profeto.

Due: shanghu chion por ke nenio shanghighu. Ni vivas en mondo en kiu okazas dauraj teÿnikaj progresoj.

Estas esence adaptighi al ghi. La Esperanto-movado estas jam tute alia rilate al la momento, en kiu mi eniris ghin. Tiam oni skribis 10-kopiajn cirkulerojn per karbopapero kaj per forta premado de la klavaro de la skribmashino. Nunaj esperantistoj ech ne scias, kio estas karbo-papero. Pluadaptighi al la tehhnika mondo estas necesa kaj por UEA kaj por la landaj asocioj kaj por la lokaj grupoj. Reta informado kaj retaj kursoj estas esencaj iloj. Ne preteratentu tion.
Sed ankau ne tro atentu tion. La enhavo estas ankorau pli grava ol la ilo, per kiu oni komunikas.

Nenio baze shanghighis en la movado: la plej grava tehhnika rimedo estas ankorau homoj pretaj labori por konvinki aliajn homojn pri bela ideo, pri bona ideo por la mondo. Chio cetera estas nur tehhnikajhoj.

Tamen kaj niaj gejunuloj kaj niaj gemaljunuloj konkurencas inter si por adaptighi al tiuj tehhnikajhoj, kaj do ne devus esti problemoj, ech eniri la plej jhusajn virtualajn realojn, kiuj povus oferti potencialojn por Esperanto.

En sia lasta kongresa parolado en la 8-a UK en 1912-a, Zamenhof diris: “... multajn el vi mia nuna parolo malagrable seniluziigos ... vi eble demandos chu en sia lasta kongresa parolo... li nenion pli havas por diri al ni?” Kaj li respondis al si mem: “Ho ne, miaj karaj amikoj, miaj karaj samideanoj kaj kunlaborantoj!

Multe, multe, tre multe mi volus hodiau diri al vi, char mia koro estas plena...”
Same mi havas ankorau amason da aferoj dirindaj, sed chi tiu ne estas la ghusta momento, char mi jam tro longe parolis.

Mi baldau reakiros la plej altan rangon en Esperantujo: “simpla esperantisto” kaj en tiu rango vi retrovos min inter vi, la aliaj simplaj esperantistoj, kaj mi havos amason da okazoj por ankorau danki vin pro la pasinta kunlaboro kaj plue kunlabori kun vi.

Mi sopiras je la momento, kiam mi chesos esti prezidanto kaj fari paroladojn, kaj povos okupighi finfine pri io utila al Esperanto.

Dankon al vi chiuj!
Renato CORSETTI

En la unua kongreso en Bulonjo-sur-Maro, li diris:

“Ni konsciu bone la tutan gravecon de la hodiaŭa tago, ĉar inter la gastamaj muroj de Bulonjo-sur-Maro kunvenis ne francoj kun angloj, ne rusoj kun poloj, sed homoj kun homoj. Benata estu la tago, kaj grandaj kaj gloraj estu ĝiaj sekvoj!”